Het is zover gekomen, ik ben aan 'DE Pil'... de Happy-pil so to speak.

Nooit gedacht dat ik dat nodig zou hebben.. ik ben de laatste in de familie die nu geholpen moet worden gelukkig te worden.

Ik heb alle regie over mijn eigen leven verloren. Das niet best voor een controlefreak.

Ik zit in week 1.. dus inderdaad, bijverschijnselen als omvallen als een blok op de bank.

En verminderde eetlust..

Goed dat ik 's avonds in moet nemen bij het eten, anders zou ik in de trein omvallen en in Groningen ofzo uitkomen..

Op het werk heb ik het niet gemeld..

Het stomme is dat ik me al goed voel, maar dat kan eigenlijk niet, de pillen werken pas na een paar weken. Ik ga er van uit dat het komt omdat ik eindelijk er aan heb toegegeven en nu alleen maar omhoog ga klimmen uit het dal. Of het is het voorjaar dat begonnen is.. We zullen zien..

Ik weet niet wat het is..

Momenteel lijkt alles wat ik zeg verkeerd begrepen te worden.

Ik durf niet eens te posten hier, omdat mijn woorden misschien niet worden zoals ze bedoeld zijn.

Op mijn werk worden we een soort van gedwongen al een tijdje, middels trainingen, om onze mening te geven en ideeën te spuien.

Alles wat ik zeg dat opbouwend en positief bedoeld is wordt door de mensen 'die er toe doen' in de organisatie verdraaid naar negatief geleuter.

Ik zou verdomme wel willen schreeuwen dat ze moeten LUISTEREN naar wat ik zeg en niet naar wat zij denken dat ik GA zeggen...

Zo ook een vriendje. Draait om de boel heen, zegt de waarheid niet, omdat hij bang is dat ik compleet uit mijn stekker ga van het antwoord.

Terwijl ik alleen hoop dat hij eindelijk gelukkig is. In between heb ik een beetje geluk met hem gedeeld. Ik hou van hem als een vriend.

Natuurlijk hoop ik op nog steeds een plekje in zijn leven, al is dat niet meer zoals het was, en spreek dat ook uit.

En R. dacht ook al dat ik boos was.. ja, misschien had ik wel een goed reden voor mijn voeten geworpen gekregen van hem, met zijn foute sms-je..en ja, ik was teleurgesteld, maar BOOS op hem, nee...dat niet.

Zelfs mijn antwoord in sms was luchtig en zelfs grappig.

 

Ik ben recht door zee. Hoop er geen mensen mee te kwetsen. Natuurlijk is het confronterend wanneer je niet eerlijk tegen me bent geweest en dat komt uit.. na maanden of na een minuut of vijf..

Dat recht door zee wordt mijns inziens te vaak te hoog vereerd.. ik wilde dat ik wat genuanceerder kon zijn, maar het trekt mensen aan. Dan kan je natuurlijk ook verwachten dat ik recht door zee zeg niet gelukkig te zijn met wat ik hoor of zie.

 

Op mijn werk kunnen ze het heen-en-weer krijgen wat mij betreft.

Ze vrágen of je wilt nadenken wat je input voor het bedrijf kan zijn (zegt genoeg over het nieuwe management dat geen idee heeft over de kwaliteiten van hun werknemers..) en wanneer je dat aanbiedt, krijg je de deur in je gezicht..

 

Het liefst verdwijn ik van de aardbodem voor een tijdje.

 

2009..ik kan er nú al niet meer tegen.

©intheshadows

 

twintig jaar procederen

dossiers opvragen

digitale formulieren invullen

analoge post ontvangen

nog meer invullen

meetings in gehuchten ver van de randstad

elk jaar huilen met sinterklaas en moederdag

kanker gehad

bevestigd dat er blootstelling was in mijn moeders buik

operaties en

nog meer operaties

littekens

me onvolledig voelen

mijn leven lang controles

mijn leven lang medicatie

geleden pijn

bebloedde vakantiebedlakens

schaamte

onmacht

altijd aanwezig diep verdriet

een lijst babynamen, ongebruikt

twintig jaar procederen

vijfhonderdzoveelenzeventig euro

laten we er vijfhonderdtachtig van maken

gedeeld door twintig

is 580:20=29 euro per jaar

29 euro per jaar,

per JAAR!

dat zijn de

telefoonkosten,

postzegels en

administratiekosten voor de dossiers

een FOOI

dat is het

een belediging

ik ben in beroep gegaan

in februari weet ik meer

wat ben ik kwaad!

of ben ik ondankbaar?

©intheshadows

 

 

 

 

ITS had een soort van autopech. En ze moest lopen. Maar... het was een kilometer of 15 en ze was op weg naar haar werk.

Geen probleem, stappers aan en dik genoeg aangekleed.

Edoch, het feit wilde dat het dorp waar doorheen gebanjerd moest worden compleet opgebroken was op de doorgaande wegen.

ITS moest dus óm het gehucht heen.

Dan is een gehucht, dat staat voor "een dorp dat – door degene die het een gehucht noemt – te klein wordt gevonden om dorp genoemd te worden en staat het voor een buurtschap die op een bepaald niveau wel een erkende eigen plaats is." (bron Wikipedia) ineens erg groot.

Dus na een klein uurtje stappen, mét zware tas op de schouders die uiteindelijk gevuld leek met loden boterhammen en betonnen kranten voor de les Maatschappijleer, toch maar 1800 informatie gebeld.

ITS had de keus uit 3 taxibedrijven waar naar doorverbonden kon worden á raison van "80 eurocent per minuut plús de kosten van uw mobiele telefoon" volgens een zeer opgewekte dame aan de andere kant van de lijn.

Die had waarschijnlijk lekker warm en naast de koffiepot het bandje op een woensdagmiddag ingesproken.

ITS kende er géén, dus voor de hand lag een bedrijf, dat met de naam beloofde er te staan wanneer het telefoongesprek was beëindigd, te kiezen.

"Mevrouw, het is erg druk, het duurt minstens een half uur, wellicht langer"

"Nou meneer, dan zou ik als ik u was nog maar eens over de naam nadenken, laat u maar, ik ga wel lopen".

Ja ITS was te laat op haar werk. Erg te laat...

Ja ITS was moe. behoorlijk moe...

Maar ITS voelde zich ook stoer!! Superstoer!

En op haar werk nam ze eerst een warme kop koffie... diréct!! Niet strakkies....

 

©Intheshadows

 

 

 

SMS-je.. van jou!

Maar.. was niet voor mij. Was voor een ander 'moppie'... met dezelfde persoonlijke info.. niks intiems qua sexualiteit. Dat deed me het meeste zeer..een berichtje over dagelijkse dingen bestemd voor 'moppie'.. En ik heette nooit 'moppie'.

Je stelde haar ook een vraag. Ik heb je terug geSMSsed. 'Geen idee, eigenlijk...foutje?'

Het duurde even maar ik kreeg antwoord dat het inderdaad een foutje was en je moest er om lachen. Ik niet eigenlijk maar gelukkig kan je dat per sms niet zien.

In concept staat er een SMSje klaar voor je.. een uitnodiging voor een afscheidsfeestje.

Je hield van formeel, dus moet kunnen dacht ik?

En ondertussen vraag ik me af: zou je naar dezelfde plekken met haar gaan als met mij? Nee denk het niet... ik denk dat je daar op de bank mag zitten en in haar bed mag liggen.

En de door haar met liefde geserveerde (luxe natuurlijk) hapjes verorbert.

Veel handiger dan een getrouwde vrouw. Want als getrouwde man kan je nooit iemand bij je thuis uitnodigen, toch?

Het ga je goed. Het waren fijne jaren! KUS!

*CLICK FOR INFO*

 

"Uit Palga is blootstelling bewezen"

 

 

 

De vakantie is over... het 'gewone' leven is weer begonnen. Werk is erg oké nu, dat valt erg mee.

Privé is het anders.

Van mijn 'mannen' is iedereen druk of heeft afgehaakt. Behalve S. maar wij zijn dan ook al 5 jaar met elkaar.

En mijn buitenlandse lover maar die heeft van de zomer zijn eerste kleinzoon begraven in de leeftijd van 5 maanden het eerste kind van zijn oudste dochter. Vanzelf dat zijn familie nu alle aandacht nodig heeft al heeft hij wel nog aandacht voor mij en is er een pakketje onderweg naar me.

Mijn moeder is op weekend geweest naar familie in het buitenland. Mensen die ik graag, maar te weinig, zie. Op mijn vraag waarom nu -en niet in de herfstvakantie- zei ze me dat ze dan niet kan in de vakanties.. door de kleinkinderen waar ze dan op moet passen. Tsja het zijn er nu ondertussen 5.

Daar ik aan de vakanties gebonden ben.. kan ik dus gevoeglijk iets samen met mijn ma vergeten. Ze zei wel dat we natuurlijk best wel eens een geplanned dagje uit konden gaan. Ja ze heeft ook haar vriendinnen nog...

Mijn man heeft de vakantie overleefd en is aan het werk gegan. Tot verleden week, hij zit nu weer langdurig thuis.

Andere reden zelfde verhaal.

Vandaag een telefoongesprek gevoerd waarbij ik dus in tranen ben uitgebarsten. Ik ga het niet meer redden denk ik, alle shit. Aan de andere kant van de lijn werd het eng stil totdat de reactie kwam: 'ja daar kan ik je niet mee helpen meis'.

Zelfs mijn hobby SL, is in een neerwaarts spiraal. Is het de herfst? Mijn karma? Of the story of my life?

Mijn beste vriendin is richting Duitse grens verhuisd.

Ik mis iedereen zo.

Ik weet het.. ITS komt er altijd weer bovenop maar ik ben zo moe..zo moe..

Ik rook er nog één...en ga naar bed, welterusten!                                     

©Intheshadows